aprikos

eg har:
navigokort (for metro og buss) med bilete av meg sjølv på
genser med rosa striper
paprika
200 g walters mandler
fin håndskrift
francoise hardy på spotify (det bør du og ha!)
kanskje ein ny venn
3 nye mobilnnummer
sol i hjartet

eg har ikkje:
ostepop
haps og mops

har-lista er altså lenger enn ikkje-lista, men dei to på ikkje-lista er ganske tunge, altså. det bør de vite!

soy un perdedor

eels - manchild

And when you forget i'm here i'm not
It isn't really me that you forgot

siden eg skal bo i paris i fem månadar til (har vore her i straks to veker!), kan eg gi meg sjølv lov til å ha slappe fredagar kor eg ligg inne og ser på tv og spis maltesers og drikk colabrus. sidan det berre er meg og barbra no, er det sikkert like greit også. men i morgon skal vi dra på loppis og drikke litt øl og kanskje nokre cocktails på kvelden, og på mandag begynner eg på skolen, og kanskje får eg nokre vener allereie dei første dagane slik at eg kan gjere heilt sykt mykje spennande neste helg når barbra er i berlin.

og jo fleire dagar som går, jo meire kjenner eg at eg elskar paris. eg elskar å gå fra franprix og heim med ein baguette under armen, elskar å gå rundt på gibert jeune (bokbutikk) og leite lenge etter det eg vil ha og sjå alle dei store klassikarane ligge på bord i franske utgåver til ein slikk og ingenting, elskar å stå på kjøkkenet og sjå ut på dei andre vindauga, elskar å gå langs boulevard st. germain og opp st. michel og så kunne sjå notre dame plutseleg titte fram. det føles nokre gongar som å bo i eit postkort.

og eg berre elskar det. i alle fall fram til skolen begynner.

som eg har nevnt før, er eg ingen fan av lyrikk. men om det er eitt dikt eg liker, så er det det her av herman wildenvey, ein av dei store sentrallyrikarane frå åra rundt andre verdskrig. eg liker det godt. det er noko med det.

Som en der kommer fra fest

Som en der kommer fra fest
- ikke beruset av festen,
men ennu på hjemveien ser seg om
etter en gjest,
hedersgjesten,
som aldri til festen kom -
slik møter jeg mangen en morgen nu.
Livet var festen,
og hedersgjesten,
som slett ikke kom, - det var du.

Som en der er blitt bedratt -
- ikke for noe han eier,
men for noe han hemmelig håper på,
en sjelden skatt
som sank mot dybder og leier
han ikke kan øyne og nå ?
slik møter jeg nettenes ensomhet nu.
I mørke jeg dykker
mot perler og smykker,
men skatten som sank, det var du.

Som en der har tømt sitt glass
- ikke av hang til giften,
men leker med døden på giftbegrets bunn
og lever på trass,
i solskinn og stormers skiften,
så å si like rund -
slik går jeg og unngår å møte deg nu.
Jeg spotter kun pinen
av giften og vinen.
For giften og vinen var du.

Som en der er redd for å dø
- ikke av angst for døden,
men hemmelig håper igjen å få se
evighets frø
spire i vårmorgenrøden
som skudd av oppstandelsens tre -
slik går jeg og merker meg livet nu.
Men flukten for døden
mot vårmorgenrøden, -
ja, livet og døden er du ...

katy perry syng i ein song om hot n cold. det har vore tider kor eg har følt meg som ein svært kald og arrogant person, utan å eigentleg ville det, utan å heilt vite korfor, utan å vere klar over det.
men for kvar dag som kjem og for kvar dag som går, blir eg meir kjent med meg sjølv, og blir meir og meir sikker på at eg er ein av dei emosjonelle menneska eg veit av, full av kjensle, full av tårar, full av latter, full av hat, full av kjærleik. eg har allereie vore på gråten eit par gongar i dag. det kan vere kva som helst. i dag var det ei lita nyfødt babyhand som holdt mor si om halsen, noko av det finaste eg har sett på lenge. tenk at så små vesen kan føle at dei treng å høyre til, treng å vere nær nokon.
nokre gongar skulle eg ønske at eg og kunne vere ein liten baby, så hadde den sterke kjensla av å trenge å høyre til, trenge å vere nær nokon vore meir tilgiveleg og mulig å forstå enn no som eg er stor nok til å klare meg sjølv.

om nokon les det her (eg innser at eg postar innlegg som ein idiot for tida), kan de få sjå bilete av ny bingogenser!

kjekk, hæ?



og her er ein annan genser. han er ikkje heilt laga for bingo, men kanskje for disko eller noko. eller berre burger king.

eg lurte lenge på om eg kom til å skli lett inn i ein så svær by som paris. det er mange punkt for og imot.

eit par punkt for:
- eg har brunt hår (det har dei aller fleste her)
- eg kan gå fort fort fort utan å sjå nokon i auga
- eg kan seie "å r'voæ" på same måte som franskmenn seier "au revoir"

eit punkt mot - eg har berre kommet på eitt til no (og det bør vel vere bra? allereie større vekt på plussida, liksom):
- ingen franske jenter eller kvinner bruker joggesko, til dømes nike air max, slik som eg. (men eg må ha dei når eg skal gå langt, og det har eg gjort mykje. eg gledar meg som ein idiot, un connard!, til våren slik at eg kan bruke ballerinasko, fy søder kor fint det skal bli)


og eg er ikkje redd. bekymra av og til for at eg ikkje skal få vener eller at eg ikkje skal klare å snakke fransk, men eg er ikkje redd.

no bor eg i ein heilt annan by enn eg har gjort nokon gong før, og alle eg har snakka med om paris i paris (som ikkje har vore barbra) seier at det er slik ein liten by. la meg seie ein sak: paris er ikkje ein liten by. men det er lett å gå, lett å komme seg fram, lett å ikkje gå seg bort (sjølv om det sikkert er enda lettare å gå seg bort). på hjørnet er det ein liten kiosk som selg panini og crepes og dei er gode og billige, og skolen min er 5 minutt unna, typ to kvartal unna oss, midt i hjartet av paris. og soverommet er rosa.

eg har tru på det her.

og eg har ny klokke. ho ser slik ut:

eg har flytta til paris! og det har barbra og!  det kjem meir om dette i ein seinare post.